Geen categorie

Thuis

Ik weet het nog goed. We gingen op deze zaterdag samen naar De Albert Heijn. Met een lichtblauw kratje. We kochten de nodige spullen dat ik nodig had voor op mijn kamer in Nijmegen. Het was gevuld met shampoo, oogmake-up reiniger en tandpasta. Maar ook rijst, groenten, vegaburgers, een zakje aardappels en potjes Hak met groenten.  Boodschappen voor de hele week.

Ik weet het nog goed. Hoe je ik jullie uitzwaaide. Naar boven ging om te douchen en mijn pyjama aandeed. Op bed ging liggen en wat tv keek op een klein vierkant tv’tje. En dacht ‘Nu woon ik op kamers, dit is nu mijn thuis’. Hoe trots ik was, nieuwsgierig, maar ook hoe ontzettend vreemd het voelde.

Ik weet het nog goed. Hoe ik mijn nieuwe blauwe jurk – wat door Mama met zorg was gestreken en op een hangertje hing aan mijn kast – aan deed voor mijn eerste dag op de Unit Academie. Hoe ik naar school liep in de september zon, door de straat met een toko, een paar ecowinkels, langs de Albert Heijn, langs de kringloopwinkel en langs de wereldwinkel. Hoe ik kennis maakte met mijn klasgenoten en mijn docenten. Hoe welkom ik mij voelde. En toen besefte dit is voor twee jaar mijn thuis.

Ik weet het nog goed hoe ik wanneer ik uit school was eerst naar de Albert Heijn fietste. Ik hield van de straat waar iedereen met een boodschappentas liep. De vele winkeltjes en hoe het altijd leek te bruisen en hoe gezellig het altijd was. Boodschappen deed voor een dag – want ik kwam immers graag in de supermarkt – en daar beslist wat ik ging eten. Ik weet het nog goed hoe ik eerst moest wachten tot mijn huisbaas klaar was met koken en ik luisterde naar de geluiden. Ik kende het geluid wanneer ze met eten naar haar huiskamer vertrok. Ik weet nog goed hoe trots ik was dat ik zelf elke dag mijn eten mocht maken. De keuken, mijn favoriete plek in het huis in Nijmegen.

Ik weet het nog goed. Hoe ik mijn handtekening onder het huurcontract zette voor mijn eigen huisje. Hoe mijn familie mee had geholpen met behangen en schilderen. Dat opa mijn lampen had opgehangen. Dat mijn vader had geregeld dat ik een bad in mijn badkamer had. Ik zwaaide mijn ouders uit en zette het bad aan. Ik had badolie kadoo gekregen van mijn moeder en ging lekker ontspannen erin liggen. Ik luisterde naar de geluiden en probeerde ze eigen te maken. Hoe ik in mijn bed ging liggen en dacht ‘Ik heb gewoon een eigen huis op mijn 22e’.

Ik weet het nog goed. Hoe jij mij vertrouwde en de sleutel gaf van je huis. Hoe ik een keer ’s avonds na een concert thuiskwam. Ging kijken bij het muziekcafé of je er was. Een cola light dronk met Peter en luisterde naar een rock ’n Billy bandje met een man met een grote bass. Hoe ik besloot te gaan en naar je huis fietste. Mijn fiets in de schuur zette en hoe je in je pyjama naar buiten kwam. ‘What the fuck ben je aan het doen? Ik dacht dat je een inbreker was’. Hoe ik je zoende en bij je in bed kroop. En ik wist het. Bij jou ben ik ook thuis.

En nu. Vandaag. Ik paste voor vier dagen op Bowie, het hondje dat alles is voor mij, maar vooral heel lief. Ik loop met haar weer door de wijk langs mijn oude basisschool. Ik loop met haar om de vijver waar ik altijd liep met mijn vorige hond Mimi. Het voelt allemaal vertrouwd.  Ik ken elk paadje, elke boom, elke vijver, elk bruggetje en elke straat. Ik doe weer boodschappen bij Albert Heijn en weet waar alles ligt. Ik kook ’s avonds het eerste wat ik maakte in mijn kamer in Nijmegen. Ik lig ’s nachts in mijn oude kamer wat ik donkerblauw schilderde als puber.

Op zoveel plekken gewoond. Maar allemaal thuis.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Menu Title