Geen categorie

Vegvísir

‘Ik vind alsmaar mijn rust maar niet deze dagen’ zei ik vanochtend tijdens mijn coaching. ‘Dat kunnen twee dingen betekenen; of je neemt je medicijnen niet goed en op tijd in, of je melatonine aanmaak is aan het diggelen of je bent te veel bezig met wat je in 2018 wil laten en wat mee wil nemen in 2019’. Zoals altijd heeft hij mij beter door dan ik mijzelf doorheb.

2018; wat een ontzettend intens jaar was je. Ik had te maken met grote angsten. Angsten voor de dood, ziekte en ouderdom. Om mijn naasten te zien vechten met gezondheid. Onzekerheid trad op en ik had last van slapeloze nachten en regelmatig huilde ik wanneer ik een moment voor mezelf had of huilde ik mijzelf in slaap. Troostthee is een begrip geworden voor Frank en mij. Een kopje warme thee om halfdrie ’s nachts was niet gek. Dat was nodig op dat moment. Om te relativeren en weer rust te vinden.

Het was ook een jaar vol liefde. Liefde voelen voor mijn ouders. Liefde voelen voor mijn familie die er altijd voor me is. Opnieuw liefde voelen voor mijn huisdier, ook al mis ik mijn Tibetaan nog regelmatig. Een totaal ander karakter, een totaal andere hond, maar oh zo lief en trouw. Maar vooral liefde voelen voor Frank. ‘Het was een jaar waar we lief en leed deelde’. Hij weet het altijd zo goed samen te vatten. Hij was er. Hij was er als ik huilend in bed lag. Hij was er wanneer ik bang was en gewoon twee armen om mij heen nodig had. Hij was er als ik gezelschap wilde. Hij was er wanneer ik te veel gedachtes had en dit moest vertellen aan iemand. Hij was er bij momenten dat ik niet alleen wilde delen. Weten dat er iemand onvoorwaardelijk voor je is, maakt je rijk.

En dan mijn allergrootste droom. Mijn reis van mijn leven door IJsland. Thuiskomen was het. Vanaf het moment dat ik naar Reykjavik reed en voelt dat je aard. Het waren 14 dagen vol rust. Het waren 14 dagen leren loslaten. Loslaten dat het weer compleet kan omslaan. Loslaten dat je niets kunt plannen. Loslaten wat in Nederland zo hectisch was. Er kwam ruimte vrij. Ruimte dat het land heeft en waar de horizon ver reikt, ruimte kwam in mijn hoofd. Geen gedachtes. Geen moeten. Geen dingen jezelf opleggen. Het was er zijn en vooral genieten. Dat ik iemand bij me had die altijd bij me mag zijn en waarmee ik alles kon delen – soms in woorden, nog vaker zwijgend met een glimlach – maakte onze relatie nog sterker. We weten dat we een team zijn. Een stel. Een koppel. Hij en ik partners zijn. Het zwarte strand met de woeste zee. De watervallen. De geisers. De gletsjers. Het meer vol zeehondjes en ijsbergen. Het plaatselijke zwembad. Onze air b&b voor veertien dagen lang wat als thuis ging voelen. De super kleine supermarkt. Het stadje Reykjavik. De gids die op de drummer van Metallica leek. Maar misschien het mooiste; weten dat je een natuurwonder ziet en Het Noorderlicht zien dansen in de lucht en dit als het magische ooit beleven.

Ik ben voor zoveel dankbaar. Dankbaar met zo’n lieve man naast me. Dankbaar voor zo’n lieve ouders. Dankbaar dat ik zo’n mooie reis kon maken. Dankbaar voor twee hele fijne werkplekken hebben. Dankbaar voor de mooie kunst dat ik via We Are Public mocht zien. Dankbaar voor zo’n fijn huis hebben. Dankbaar voor de mensen dat mij zo goed coachen en mij zo goed kennen en goed advies geven. Dankbaar dat mijn hond mij zo vertrouwd en liefheeft. Dankbaar voor mijn vrienden dat elke avond samenzijn leuk maken en mij uitnodigen voor de leukste feestjes, etentjes, concerten en films. Dankbaar voor de mooie brieven dat ik krijg van mijn penvrienden en het delen van hun gedachtes met mij. Dankbaar dat ik overeind bleef staan met stormen, maar weet wat mijn thuishaven is.

 

2018, je was rauw en kwam als een storm door mijn leven. Maar ik verdronk niet op woeste golven van emoties. Er waren mensen dat een reddingsboei naar me toe gooide. En waar eenzaamheid lang een begrip was in mijn leven, voelde ik mij nu gesteund door zoveel mooie mensen. In 2019 is het tijd om mijn ramen wat meer open te zetten. Weer goed te luisteren het leven buiten mijn veilige cocon. Mensen toe te laten. Vriendschappen te verwelkomen en hen die er zijn te koesteren. Om te genieten van kunst, theater, film en muziek. Van liefde. En hopelijk weer ergens te landen een mooie plek op aarde en te reizen. Om weer creatief te zijn. Om mijn lichaam wat beter te verzorgen en consequent te zijn met eten zodat ik compassie voel met geest en lijf.

Alles voorzichtig en met aandacht. En vooral heel mindfull.

1 Comment

  1. Lieve Malu, ik ben blij dat ik je heb mogen leren kennen. Je bent een inspiratiebron maar bovenal een lieverd!!!!!❤

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Menu Title